Խատուտիկի արկածը

ժամը`անժամանակ
վայրը`ամպիկներ
տրամադրությունը`զարմացած

իսկ ինչու գրեցի այս ամենը`դեռ ինքս չեմ իմանում..

-Պա՜պ,- ոքերը ետ ու առաջ տանելով խոսեց Ալիսա անունով սպիտակ հրեշտակը:
-Նինե՛լ,ես քո Պապ-ը չեմ,ես քո Ընկերն եմ,մի մոռացիր,սիրելի՛ս:
-Ընկեր,ես Ալիսան եմ,Նինելը այժմ այստեղ չի,հասկանու՞մ ես:
-Հասկանում եմ Ալիսա:Իսկ էս ամպիկները,վերջերս անհարմարավետ են թվում,համամիտ չե՞ս:
-Պապ,է՜,ընկեր,ես երբեք էլ ինձ սրանց վրա հարմարավետ չեմ զգացել,անընդհատ շարժվում են ու չես կարողանում հանգիստ սթրվես տեղդ:
-Երբ դու դեռ չէիր ծնվել,ամպիկները հարմարավետ էին,ժամանակին,նույնիսկ,մանուշակագույն են եղել,գիտե՞ս:
-Գիտեմ,Ընկեր,կարդացել եմ "Խատուտիկի արկածները" գրքում..
-Լավ գիրք է,իսկ գիտե՞ս,որ գրքի հեղինակը հենց ինքը`Խատուտիկն է եղել:
-Գիտեմ պապ ջան,ոնց չգիտեմ:Պապ ախր քեզ Ընկեր ասել չեմ կարողանում է՜..
-Կսովորես,ոչինչ:
-Ընկեր իսկ ինչու՞ են ա՜յ էն մարդիկ թռչում այ էն գետնից դեպի եսիմուր,իսկ ու՞ր են թռչում,իսկ որտեղի՞ց են թռչում,ի՞նչ է կովում այդ վայրը:
-Ալիսա՛,միանգամից այդքան հարց մի տուր,գլուխս պտտվեց:
Ուրեմն,սիրելիս,սկսեմ սկզբից:
Երբ դեռևս Աստված կար և իշխում էր այս երկրի վրա նա ստեղծեց մի գեղեցիկ ու մեծ ամրոց:Ամրոցում ապրում էին միայն բույսերը,իսկ մարդիկ ու կենդանիները ծառայում էին նրանց:Երիցուկը`նրանց թագավորն էր,իսկ Եղրևանին`թագուհին:Ամբողջ ամրոցը խոսում էր նրանց անհամատեղելիության մասին,նույնիսկ մարդիկ ու կենդանիները:Սակայն ինչպես ասվում է լեգենդում`նրանք սիրում էին իրար:
Երիցուկն օժտված էր բազմաթիվ բուժիչ ու լավ հատկանիշներով,իսկ Եղրևանին կախարդուհի էր,նա այնպես էր անում,որ բոլոր կենդանական աշխարհը ենթարկվի իրենց թագավորին`երիցուկին:Նա ամեն առավոտ վերցնում էր գրիչը ու սկսում էր գրել,նույնիսկ Ասված չգիտեր,թե ինչ է գրում Եղրևանին,բայց ամեն գրելուց հետո մարդիկ դառնում էին ավելի տկար ու խեղճ,ու ավելի շուտ էին ենթարկվում թագավորին,որին դա շատ ձեռնտու էր:
Մի առավոտ Եղրևանին քնով էր ընկել,ու ամբողջ կենդանական աշխարհը որոշել էր վրեժ լուծել:Բոլորը`մարդկանցից մեկի`Մանեհի գլխավորություամբ քանդեցին ամրոցի դռնելը`բաց թողնելով բոլոր բույսերին,բույսերը սփռվեցին ամբողջ աշխարհով,իսկ երբ մտան թագավորի ու թագուհու նջարան,տեսան,որ սենյակը դատարկ է,իսկ գիրքը դրված էր սեղանին:Մանեհը առանց հապաղելու բաց արեց գիրքը`այն դատարկ էր:Մանեհը ապշած նայեց շուրջը,այնուհետև թերթեց այն,ու տեսավ նույնը`սպիտակ թղթերի միանման հերթականությունը:Գիրքը գցեց ներքև,որտեղ մի անվերջանալի անդունդ էր,իսկ գրքին հետևեցին շատ մարդիկ,տեսնելու`ինչ էր գրված այնտեղ,իսկ Մանեհը մարդ անունը ճակատին գրած դուրս եկավ ամրոցից ու քանդեց այն ամբողջովին:
Տեսնում ես այդ հարթ տեղը,հենց այդ տեղը կոչվում է `կյանքի վերջին կայարան:Բոլոր մարդիկ գայթակղվելով նետում են իրենց`տեսնելու թե ինչ էր գրված այդ գրքում:
-Իսկ հիմա ինչու՞ են նետում իրենց,չէ՞որ բազմաթիվ տարիներ են անցել այդ պատմությունից հետո:
-Անցել են տարիները,բայց մարդը չի փոխվել,նա մինչև այսօր թռչում է այդ քարից`իմանալու`ինչ է գրված այդ գրքի մեջ,որն իրականում դատարկ է:
Տեսնու՞մ ես`ինչ կարող է անել մարդը ու մարդկային գայթակղությունը:Դրանք երկուսն էլ գրեթե նույնն են:
Ահա Նինելը:Արել է այն,ինչ խնդրել էի:
-Բարև ընկեր,բարև Ալիսա:Ծանոթացեք`ահա և մեր նոր աշխարհի բնակիչները,հին աշխարհում բոլորը ապրել են իրենց կյանքը,այն այլևս մեզ պետք չէ:Գնացինք նոր աշխարհ,ստեղծելու մեր ամրոցը և նրանց նշանակելու թագավոր ու թագուհի:
-Այ հիմա հասկացա,թե ինչու այլևս ամպիկներն այդքան հարմարավետ չէն Ընկեր,-Ալիսան ոտքի կանգնեց ու բոլորով թռան ամպիկի վրայից,չէ՞որ հենց իրենք էին հրեշտակները,ու հենց իրենք էին նոր աշխարհի արարինչերը:

. . . . . օրագիրը:

Վերջերս զբոսնում էի ծովափում:էնքան գեղեցիկ էր ծովը,էնքան կապույտ,էնքան զգույշ ու ահաբեկող:Զմայլվում էի ծովով,զգում ավազի հատիկները ոտքերիս վրա,զգում էի,թե ինչպես է նա խոսում հետս:
Հանկարծ ոտքս մի կոշտ բանի դիպավ,գլուխս իջեցրեցի ու մի արկղ տեսա:Հետաքրքրությունս բավարարելու համար միանգամից բացեցի մամռապատ արկղը:Հետաքրքիր էր,արկղի մեջ մի թրջված ածուխ էր ու խոնավ տղթերի կապոց:Հարմարավետ տեղավորվեցի ավազին ու սկսեցի հետաքրքրությամբ կարդալ:
Չգիտեմ`ինչպես կոչեմ այս պատմվածքս,գուցե վերջում կարողանամ մի բան մտածել:
28 մայիսի 2018թ.
Այսօր ընկերացել եմ մի գեղեցիկ աղջկա հետ,նա շատ բարի է ու ինձ շատ է սիրում,համոզված եմ:Նա եկել է հեռվից սակայն ինձ թվում է,որ մենք միասին կլինինենք,հավերժ:Նա ինձ լիքը ծաղիկներ է նվիրում,ամեն օր:Նա ինձ համար մի ծառ է տնկել,ես սիրում եմ բնությունը,այն միշտ կարողանում է այնպես անել,որ ես կարողանամ շնչել մաքուր օդ ու նայեմ գեղեցիկ ծաղիկներին:
21 մայիսի 2018թ.
Գարունն արդեն վերջանում է,ու սկսվում է ամառը,բայց ես դեռ չեմ հասկանում,թե ինչու են նրանք այսքան մռայլ,տխուր ու դժգոհ,ախր գարնանաը մարդիկ պետք է վերածնվեն,իսկ իմ բարեկամներն`ընդհակառակը,ավելի են տխրում,կարծես թե ինձ չեն սիրում,կարծես չեն ուզում,որ ես իրնեց հետ ապրեմ,շատ են փոխվել նրանք:
Մտածում եմ`նրանք ուզում են լքել ինձ,ինձ ընդանրապես ուշադրություն չեն դարձնում:Ես տխրում եմ շատ-շատ:Միայն իմ ընկերն է կողքիս,ես սիրում եմ իմ ընկերոջը:Վերջերս գնացել էր մի տեղ:Ինձ պատմում էր,որ այտեղ մարդիկ ուրախ են ու ժպտերես,չգիտեմ,գուցե միայն նրանք են,որ չեն ժպտում,գուցե վիճել են:Էհ չգիտեմ..ախր իրենք սիրում են իրար:Գիտես երեկ ինձ մի մեծ ժամացույց են նվիրել,ինչքան բարի են նրանք..չէ կարծում եմ,որ նրանք սիրում են ինձ:Ախր նրանք չեն մտածում իմ մաքրության մասին,չգիտեմ:Գուցե նրանք ուղղակի զբաղված են հիմա:
20 մաիյիսի 2018թ.
Բարև:Դու իմ օրագիրն ես:Այսօր առաջին օրն է,որ որոշեցի գրել:Գիտե՞ս,ես որոշել եմ քեզ ասել,ավելի ճիշտ գրել իմ բոլոր գաղտնիքները:Ես շատ մեծ եմ,բայց երիտասարդ եմ,ես շատ գեղեցիկ եմ,բայց շատ տգեղ:Նրանք ինձ շատ են տխրեցնում,այդ իսկ պաճառով ես օրեցօր տգեղանում եմ:Սիրելի օրագիր,ես հույս ունեմ դու ինձ հասկանում ես:
Գիտե՞ս, ես մի ընկեր ունեմ,անունը.....անունը... չեմ հիշում,ներիր սիրելի օրագիր:Ես իմ ընկերոջը շատ եմ սիրում:Նա իմ մասին գրեթե ամեն ինչ գիտի,ամեն ինչից տեղյակ է այս կյանքում,նա շատ է ճանապարհորդել,նա էլ է շատ մեծ,ես նրան շատ եմ սիրում:
22 մայիսի2018թ.
Այսօր ծնունդս է:Ես մեծացա ևս մեկ տարով:Իսկ նրանք նույնիսկ չեն հիշում դրա մասին,կամ էլ ուզում են ինձ անակնկալ անել:Ես շատ երջանիկ եմ,ընկերս ինձ մանուշակ է նվիրել,ու օգնել է որ մաքրվեմ:
Առավոտյան արևը քիչ ուշ ծագեց,անկեղծ ասած վախեցա,մտածեցի թե նա կորել է,բայց ի ուրախություն ինձ`նա ծագեց ու լուսավորեց ինձ:
26 մայիսի 2018թ
Ես քիչ-քիչ սկսում եմ հասկանալ,որ նրանք ինձ ամբողջովին մոռացել են,ես շատ տխուր եմ,որովհետև սկսում եմ գիտակցել,որ նրանք ինձ լքում են,հեռանում եմ ինձանից:Ես կկարոտեմ նանց,իսկ նրանք ինձ չեն նկատում նույնիսկ,կարծես ընդանրապես չկամ ես:
23 մայիսի 2018թ.
Երեկ նրանք չնշեցին իմ ծնունդը,բայց հետո մտածեցի ու հասկացա,որ ,որ գուցե նրանք հիշում էին,ուղղակի նրանք շատ զբաղված էին:Երեկ ընկերս ինձ ասաց,որ ես շատ միամիտ եմ,անկեղծ ասած ես չեմ իմանում թե դա ինչ է նշանակում,երևի լավ բառ է,չգիտեմ:
Օրագիր,ես ուզում եմ մի պատմություն պատմել,հուսով եմ դեմ չես.
Մի քանի օր առաջ ես նստած մտածում էի,ու հանկարծ մի փոքրիկի նկատեցի,որը վազում էի փուչիկի ետևից,նրա ետևից մի կին էր քայում,ընկերս ասաց,որ նրա մայրն է,ու մոտս հանկարծ մի հարց առաջացավ,թե ուր է իմ մայրը:Ինչու՞ ես միչև հիմա չեմ տեսել նրան,ու ընկերս պատասխանեց,որ ես մայր չեմ ունեցել,ես մտածում եմ որ ես որբ եմ,ես մայր չունեմ,նրանք բոլորն էլ մայրիկ ունեն,իսկ ես չունեմ:
-Իսկ ի՞նչ է մայիրիկը,-հարցրեցի ընկերոջս:
մի քիչ մտածելուց հետո պատասխանեց.
-Մայրը մի սահմանափակ անվերջություն է,որը կարդում է քո մտքերը,ու թույլ չի տալիս ուրիշին հասկանալ դրանք:
Անկեղծ ասած չհասկացա թե ինչպես կարող է անվերջույունը սահմանափակ լինել...
30 օգոստոսի 2018թ.
Ես երկար ժամանակ է,ինչ չեմ գրել:Մոտ չորս ամիս...
Շատ ասելիք ունեմ`վատ ասելիք:Այս ընթաքում հիվանդացել էի:Նրանք հարևանների հետ վիճաբանությունների մեջ էին ընկել,իսկ ես պղտոր օդի պատճառով առողջական խնդիրներ էի ունեցել,այդ չորս ամսում քնած էի,ավելի ճիշտ անկողնային հիվանդ էի,շարժվել անգամ չէի կորողանում:Միայն ընկերս էր կողքիս,իսկ այն աղջիկը....նա չկար,չգիտեմ ուր էր գնացել:Երբ արթնացա տեսա,որ նրանք բոլորը գնացել են,ոչ-ոք չկար,ես միայնակ էի,միայն ընկերս էր կողքիս,նա չէր վախենում ոչինչից,չէ՞որ նա թռչուն էր,չէ՞որ նա ագռավ էր,չէ՞որ նա իմ ընկերն էր:
Իսկ հիմա..իսկ հիմա ես քեզ հրաժեշտ եմ տալիս..ես բավկանաչափ առողջություն չունեմ,որ շարունակեմ իմ կյանքը:Ցտեսություն ընկեր,ցտեսություն օրագիր,ես խորտակվում եմ.....


Վերջում դասավորեցի ճիշտ հերթականությամբ`ըստ օրերի,ու կարդացի ևս մեկ անգամ:Արդեն գիտեմ`ինչ վերնագիր տամ այս պատմվածքին.`"Մեռնող քաղաքի օրագիրը":

Մի քայլ

Վախեցիր քո երազանքներից,դրանք մի օր կարող են իրականություն դառնալ:

-Երևանի ժամանակով քսանն անց երեսուն է:
Նարեն անկողնուց վեր թռավ պատշգամբ.
-էհ...էս Լուսինն ու՞ր է,արդեն որերորդ անգամն է գալիս եմ,չեմ կարողանում տեսնել:
Դեմքի դժգոհ արտահայտությամբ վերադարձավ սենյակ,հարմար տեղավորվեց անկողնու վրա,ցածրացրեց ռադիոընդունիչի ձայնը ու սկսեց գիրք կարդալ.կարծեմ հոգու վերածնման մասին էր:Միտքն ու ամբողջ էությունը պատշգամբում էր...
-Երևանի ժամանակով քսանմեկ զրո-զրո է,-հանկարծ լսվեց ռադիոընդունիչի ձայնը,որին հաջորդեց Նարեի պատշգամբ վազելը:Շնչակտուր հասավ տեղ ու հենվելով բազրիքին`անհանգիստ սկսեց վեր նայել:
-Չէ,փաստորեն սխալվում էի,կիսալուսին...այն էլ հյուսիս-արևմուտքում:Կարծում եմ`վաղը կլինի հյուսիային հատվածում,ու կլինի Լուսնի մեկ երկրորդ մասը....տեսնենք:Տեսնես Լուսնի վերևինը աստղ է,թե՞ մոլորակ:Չէ,կարծում եմ աստղ է,մոլորակը շատ փայլուն ու մեծ է լինում,բացի այդ թարթում է,հաստատ աստղ է,-շշուկով ինքն իր հետ վիճելով ինչ-որ հարց էր լուծում:
Հաջորդ օնը`երեկոյան`ուղիղ ժամն իննին,Նարեն պատշգամբում էր,լուսինը ուշացել էր երեք րոպեյով,բայց կիսատ էր ու հյուսիսում էր ծագել,այնպես,ինչպես Նարեն էր գուշակել:
-Ու՜խ,վերջապես կարողացա ճիշտ հաշվել...վաղն էլ կգտնվի արևմուտքում,հուսով եմ կլինի լիալուսին,տեսնենք...
Մի քանի օր ելումուտ անելով նա հաշվում էր թե երբ,որտեղ ու ինչ տեսքով է ծագում լուսինը ու երբ մայր մտնում:


***

Անցավ մի որոշ ժամանակ:
Այդ օրը Նարեն շատ տխուր էր:/Չէ-չէ չմտածես,թե նա տխուր մարդ էր,բնավ,ուղղակի տխրել էր,դե բոլորիս հետ էլ պատահում է:/Նորից հենվեց բազրիքին,մի պահ նայեց Լուսնին ու սկսեց լալ:
-Տեսնես երբևէ կգրկե՞մ քեզ`Լուսի՜ն,տեսնես երբևէ իմ երազանքը կկատարվի,հ՞ն,-շշնջաց նա,-Աստված իմ,մի քայլ է մնում իրականացնելու իմ երազանքը,ընդամենը մի քայլ:Չէ Նարե,դեռ ժամանակը չի...ընդամենը երեք օրից կկատարես երազանքդ....չէ՞որ այդ ժամանակ լիալուսին կլիի,-իրեն հանգստացնելով ներս մտավ սենյակ ու շարունակեց կարդալ իր գիրքը,չնչին մաս էր մնացել ավարտելու համար :
Եկավ այդ օրը:Երեկոյան`ժամը ինն անց հինգ,դուրս եկավ պատշգամբ:Լիալուսին:ուրախությանը չափ ու սահման չկար:
-Մի քայլ,ընդամենը մի փոքրիկ քայլ,-մերթընդմերթ կրկնում էր նա:
Մի պահ շրջվեց,նայեց դռան մյուս կողմում լեգոներով խաղացող քրոջը,նայեց ծնողներին ու շշնջաց.
-կվերադառնամ ,անպայման կվերադառնամ..
Ժպիտը դեմքին կանգնեց բազրիքի ծայրին,մի վերջին,կամ գուցե նաև առաջին անգամ նայեց լուսնին ու բղավեց.
-Ես գալիս եմ քեզ մո՜տ,ես թռչու՜մ եմ,-ու նետվեց դուրս....
Լռություն..


***


-Գրողը տանի,ես թռչու՜մ եմ,ես թռչու՜մ եմ...ես հասա իմ երազանքին,այժմ ես թռչում եմ,ես կարող եմ հասնել Լուսնին,ես կարող եմ գրկել նրան:
Ինքնամոռաց թռչում էր`չմտածելով ոչինչ,չհիշելով ոչ մեկի..մտքում պտտվում էր միայն մեկ բան`հասնել Լուսնին:
Նա Այնքան երջանիկ էր ու գեղեցիկ:
Որոշ ժամանակ անց,կանգնելով մի ծառի բարակ ճյուղի վրա,հանկարծ ցած նայեց.երբևէ չէր եղել այդպիսի բարձրության վրա..չէ՞որ թիթեռները շատ բարձր չեն թռչում:Հանկարծ ուշքի եկավ`տեսնելով թևերի գեղեցիկ նախշերով պատված կտորը,բայց նույնը նկատեց նաև մյուս թևին,ու բացականչեց.
-գրողը տանի,այդ ինչպե՞ս:Ես թիթե՞ռ եմ..ինչպե՞ս թե..սա ցնորք է,երազ:Նարե արթնացի՛ր,Նարե՜:Չե՛մ ուզում,վերադրաձրեք ինձ իմ կյանքը,վերադարձրեք ինձ Նարեին,բայց ինչու՞ հենց թիթեռ,ախր թիթեռները մեկ օր են ապրում..փրկեք ինձ,ես չեմ ուզում մեռնել,փրկե՛ք:


***


Հաջորդ օրը Նարեն արդեն չկար....

Жил был мальчик.Жил он весело и беззаботно,пока не повстречал солнца и не влюбился.Растояние между ними было большое,но это им не мешало быть лучшими друзьами.Минуты без солнца мальчику казались вечными,и он с нетерпением ждал когда же поменяется темная ночь на день, светящийся от солнечных лучей.И вот однажды утром мальчик проснувшиь не увидел солнца в небе.Он беспокоится за нее и идет на поиски.На встречу выходит белая ворона.Мальчик спрашивает не видела ли она солнца,Ворона говорит нет,но она сможет помочь ему найти Солнце.Они летели,летели долго и наконец дошли в одно местечко.Мальчик с ужасом посматрел на тонувшее солнце в глубоком море.Он незадумавшись о последствиях кинулся в море и оказался в обятиях солнышка.И вот сбылась его заветная мечта-обнять солнце.Мальчик почувсвовал в себе всю глубину моря и энергию солнца.Через мгновение они оказались высоко в небе и заменили друг друга,и с этого дня солнце освещает день,а луна-ночь.

. . .

Սպիտակ անէություն . . .
Փոքրիկը նստած էր գետնին. . .
Գետնին դրված էին տարբեր չափսի վրձիններ,ջուր ու ներկերի ամաններ`լցված աշխարհի ամենագունեղ ներկերով:Փոքրիկը վերցրեց վրձինը թաթախեց ջրով լի բաժակի մեջ ու մի փոքր մտածելուց հետո,վերցնելով կապույտ ներկը,սկսեց նկարել երկինքը:
-Մու՜գ է,-հանկարծ բացականչեց նա:
Ձեռքը տարավ դեպի ջրով լի բաժակը,վրձինը թաթախեց մեջը ու սկեց կապույտ գույնով ներկված տարածությունը դարձնել երկնագույն`շատ թաց վրձինով սկեսց բացացնել երկինքը:
-Այ սա ուրիշ բան,-բացականչեց նա,-կարծես թե ստացվում է:Բա արև՞ս:
Մի պահ կանգ առավ...սակայն մի քանի վայրկյան անց նույն ժրաջանությամբ շարունակեց սկսված գործը:Մանուշակագույն ներկով ներկեց իր իսկ նկարած երեք արևները,իսկ արևներից յուրաքանչյուրի շուրջը նկարեց դեղին լույս,որը ողողեց ամողջ աշխարհը լույսով ու էներգիայով:
Արևը նկարելուն հաջորդեց կանաչ տարածությունը. . .իսկ հետո նա վերձրեց կարմիր գույը ու սկսեց նկարել շատ խոշոր ելակներ . . .
Հանկարծ լիակատար լռությունը խախտեղ մի հազ,պտտվեց ձախ`տեսնելով մի ծերուկի,որը խեղճ հայացքով նայում էր իրեն:
-Հե՛յ ծերուկ...ո՞վ ես,մոտեցիր ինձ..
-Բբբաարև փոքրիկ:Ես մոլորվել եմ:
-Իսկ որտե՞ղ ես դու ապրում:
-Ես՞,չգիտեմ..ես ոչինչ չունեմ,ես տուն չունեմ,փող չունեմ,ընտանիք չունեմ..ես դժբախտ եմ:
-Դժբա՞խտ,իսկ ի՞նչ է դժբախտը,ծերու՛կ:
-Է՜հ փոքրիկս...դժբախտությունը ...դժբախտությունը շատ նման է երջանկությանը,սակայն մի տարբերությամբ.երջանկությունը կարճատև է,իսկ դժբախտությունը դարեր անգամ կարող է տևել....
-Ոչինչ չհասկացա..
-Կհասկանաս փոքրիկս,կհասկանաս:Իսկ ի՞նչ ես անում այստեղ,այս ուշ ժամին:
-Ստեղծում եմ..,-քթի տակ շշնջաց ու շարունակեց գործը:
-Ի՞նչ ես ստեղծում:
-Ստեղծում եմ իմ աշխարհը,իմ սեփական աշխարհը:Իսկ կպատմե՞ս քո աշխարհի մասին:
Հանկարծ ծերուկը ցնցվեց..նա չէր ակնկալում նման պատասխան:Նա երբևէ չէր մտածել դրա մասին:Նա չգիտեր`ինչ պատասխանեի փոքրիկին:
-Իսկ ի՞նչ ես ցանկանում ստեղծել քո աշխարհում:
-Կստեղծեմ կտեսնես:Իսկ չե՞ս պատմի քո աշխարհի մասին:
Ծերուկն անելանելի դրության մեջ հայտնվեց:Լռեց..փոքրիկն էլ չանդրադարձավ իր հարցին, որովհետև տարված էր իր աշխարհով:
Ելակների դաշտն ավարտելուց հետո նա նկարեց մի վրան,որտեղ նա պետք է գիշերեր,իսկ մի փոքր հեռու նկարեց մի բլուր,բլուրի վրա մի բարակ ծառ,բլուրի այն կողմում նկարեց մանուշակներով լի դաշտ,իսկ դաշտում նկարեց երկու տղամարդ..երկուսն էլ կիթառ էին նվագում..մեկը կլոր ակնոցով էր,մյուսն էլ ձախ ձեռքով էր նվագում:Նրանք էին ապահովում աշխարհի գույնն ու երանգները իրենց երգերով:
Ծերուկը լուռ նստած հետևում էր փոքրիկին:Նա ապշած էր...
Երբ փոքրիկը վերջացրեղ իր աշխատանքը,նա նկարեց մի դարակ որտեղ էլ թաքցրեց ներկերն ու վրձինները`ջրով լի բաժակով:Նա նստեց իր իսկ ստեղծած խոտերի մեջ ու հեռվից բղավեց.
-Հեե՜յ,ծերու՜կ,հավանու՞մ ես:
-Այո փոքրիկս հավանում եմ..
Հանկարծ նրա դեմքին ժպիտ արթնացավ:Անսպասելիորեն փոքրիկին ձեռքով արեց ու պտտվեց,որ գնա:
-Ծերուկ,այդ ու՞ր:
-Գնում եմ ստեղծեմ իմ աշխարհը: